Zoals altijd had ik een strak plan klaar toen duidelijk werd dat ik een tijdje vakantie kon nemen. Dat strak plan bestond uit deel één – het huis – en deel twee – de carrière.
Het zijn twee projecten waar ik al op wacht sinds de dag dat ik mijn huis kocht. Dat was een heel goede investering en ik ben mezelf eeuwig dankbaar dat ik het op mijn eentje heb gedaan, maar het heeft me ondertussen wel tien jaar fors tegengehouden. Met in het achterhoofd de wetenschap dat ik ooit nog alleen die grote verbouwingskosten zou moeten dragen, durfde ik op professioneel gebied geen al te grote risico’s nemen voor dat achter de rug was.
Het resultaat was een decennium lang ongelukkig zijn in mijn jobs en wegens in shiften werken weinig optie op avondonderwijs. Al die tijd hield ik mij staande met het idee dat er een dag zou komen dat alles beter zou gaan.
Die dag is nu. Strikt genomen zijn de enige grote kosten die ik in dit leven nog moet doen af en toe een nieuwe auto kopen, al het andere is bijna achter de rug. De avondshiften heb ik met veel plezier uitgewuifd, dus er gaat een wereld aan opties open. En boy, heb ik ideeën voor een carrièreswitch. Meer dan ik in dit leven uitgevoerd krijg waarschijnlijk.
Hoewel het voor de anderen minder aangenaam was, was mijn ontslag één van de grootste cadeaus die het leven me ooit kon geven, en ik ben me daar heel erg van bewust. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet dankbaar denk aan de schitterende kans die ik nu krijg, en dat ik een grote idioot zou zijn om dat verloren te laten gaan door straks gewoon weer meer van hetzelfde te gaan doen om mijn brood ongelukkig te verdienen.
Helaas ben ik op dit moment, waarschijnlijk het enige moment in mijn leven waarop ik zoveel opties heb, mijn eigen grootste vijand. Het lukt met niet om aan deel twee te beginnen voor deel één af is. Mijn verstand blijft roepen dat ik me daarop pas ten volle ga kunnen concentreren wanneer deel één eindelijk van de baan is, want ik voel er niet veel voor om dat nog een jaar lang tussen de nieuwe bedrijven en eventuele opleidingen door af te werken wanneer ik weer aan de slag ga.
Naarmate de vertraging in het Grote Huisplan door wat tegenvallers hier en daar oploopt, zie ik de tijd die ik aan het Grote Carrièreplan wou besteden wegtikken, want ik kan niet eeuwig thuisblijven en dat is evenmin iets wat op een week in kannen en kruiken zal zijn. Bij elk nieuw idee voor een gelukkiger professioneel leven komt er de laatste weken een schepje frustratie bij omdat ik er – door mezelf of all people – nog niet aan kan beginnen. Dat van vrouwen en multitasken is vanaf een bepaalde hoogte een illusie.
But then again, het gaat hier om een gigantisch groot luxeprobleem. Dat kan alleen maar betekenen dat ik eigenlijk gewoon een happy camper ben zonder echte problemen en met teveel tijd om na te denken tijdens het verven en het weggooien, right?
Memory Lane
Cloud 9
