Prozac & the Country

Als ge dagen aan een stuk bezig bent met verven, lijkt het alsof ge maar één ding gedaan hebt die week. Edoch, tijdens al dat schijnbare niks doken er toch een paar blessings op:

* Het schoonste zwart.
* Ontdekken dat verven niet altijd even erg is en dat ik beter ben met details dan altijd gedacht.
* De opluchting van dingen afronden die ge al lang geleden had moeten doen maar die ge maar bleef uitstellen.
* Inspiratie voor een plezant side projectje.
* Niet moeten blokken zoals zovelen onder ons deze maand. Er is geen grotere vrijheid dan uw gedachten in de richting kunnen laten gaan die ge zelf wilt, en er is niks wat dat meer teniet doet dan onder een bepaalde soort van dwang massa’s informatie in uw hoofd proppen.
* Schadevergoedingen.
* Niet naar uw werk moeten vertrekken als ge flauwvalt elke keer als ge u probeert recht te zetten of te houden. De nachten waarop ik pas tussen 6 en 8 ‘s ochtends in slaap val en bijhorende gevolgen deden weer hun intrede deze week, jawel.
* Vier wijven, shitloads of beauty stuff en een Pizza Helchteren. Ha!
* Nieuwe opties voor de nabije toekomst.
* The Ex die voor het eerst sinds we nog samenwonend waren in de buurt woont, waardoor we mekaar nu kunnen bellen en een uur later al met de hond aan het wandelen zijn.
* Nooit meer moeten zeggen: “Crap, ik kan weer niet delen in de feestvreugde want ik heb de late”. Bliss.