Prozac & the Country

Afgelopen week was tot nu toe de beste van het jaar denk ik, en wel hierom:

* Afgedrukte foto’s. Al dat digitale gedoe is fantastisch, maar er gaat toch niks boven foto’s in ontvangst nemen, nieuwsgierig door de stapel gaan en er daarna echt iets mee kunnen doen zoals inplakken, inkaderen of ophangen. Man, daar word ik zó happy happy joy joy van!
* Mensen die ineens weer voor de deur staan en direct uren aan een stuk bijpraten alsof er nooit iets gebeurd is.
*Schrijven. Ik heb er deze week nog eens de tijd voor genomen en het doet nog altijd even veel deugd. Het blijft fantastisch om die goesting en die drive te voelen voor iets wat ge echt graag doet en om de pakken energie die zich met dat meebrengt te voelen.
* Zichtbare vruchten plukken van twee maanden onzichtbaar werk en zien hoe alles stilaan op zijn plaats valt. Zelfs de man des huizes loopt nu af en toe door het huis te joepieën omdat het plaatje begint te kloppen. Dat is een hele geruststelling, want ik heb meermaals de angst in zijn ogen gezien wanneer ik kwam aandraven met alles wit, een kitscherige luster of gouden behang.
* Tickets voor Kanye en Jay-Z. Het was spannend want de site wilde niet echt meewerken en de staanplaatsen waren binnen de 10 minuten uitverkocht, maar ik ben verzekerd van mijn (zit)plaats in juni.
* Mijn favoriete Kuiken terugzien. Ik weet niet wie van de twee nu het blijst werd van het verrassingsbezoek, maar dat het voor allebei een topmoment van afgelopen week was, staat als een paal boven water.
* ‘Het’ voelen gisteren. ‘Het’ wordt meestal omschreven door ‘het lentegevoel’, maar het houdt zoveel meer in dan gewoon de zon. Het is dat wat in de lucht hangt en waar zelfs iets van nostalgie aan te pas komt, elk jaar opnieuw. Love it.
* Mijn Held die weer eens onverwachts toeslaat. Resultaat deze keer: wij gaan vrijdag efkes naar Parijs voor een feestje. Gewoon, omdat het kan. Yay!