Ik heb begin deze week een gigantische eenzaamheidsangstaanval gehad. Sta mij toe om efkes zo arrogant te zijn om te denken dat ik de eerste ter wereld ben die dat heeft meegemaakt waardoor er nog geen woord voor bestaat en ik er dus dit woord mag opplakken.
Het was een eenzaamheid die niet af te meten valt aan het aantal mensen in uw leven. Zo eens in de drie maanden zie ik echt wel eens een levende ziel die ik heel graag heb en die ik mij niet inbeeld, dankuwel. Daarbij heb ik ook nog eens een fantastische wederhelft, en ik weet dat gijlie allemaal heel toffe ouders hebt, maar die van mij zijn toch echt wel de coolste van de hele wereld. Daar lag het dus niet aan.
Het was een eenzaamheid die ik zelf veroorzaakt heb en vervolgens heel erg koppig in stand heb gehouden. Geen duizend vrienden, lieven, soulmates of familieleden hadden mij daarvan kunnen verlossen.
Ik was de enige die dat kon, en ik heb twee jaar geleden al eens de kans gehad, maar ik had het toen niet door. Vlak na de breuk met Maylen – ziet ge wel dat ik de eerste was! – heb ik iets soortgelijks meegemaakt. Het begint ‘s nachts, als ge wakker ligt in bed, als een gewone paniekaanval en gaat over in een ‘wat als?’-aanval. Wat als er een dag komt waarop ge een zodanig zware paniekaanval hebt dat ge echt hulp nodig hebt maar er is niemand op de hele wereld die ge kunt bellen? Wat als de mensen die ge zou willen bellen niet opnemen? Wat als ge domweg niet het soort mensen in uw leven hebt dat ge kunt opbellen? Wat als dat gebeurt over 40 jaar, dat zonder op te bellen mensen zitten in een noodsituatie, en uw ouders ondertussen ook niet meer leven? Dan bent ge ECHT alleen he. Dan is er echt niemand die hulp kan bieden.
Heel mijn leven lijkt, nu ik er op terugkijk, een oefening voor wat ik moet doen wanneer ik mij ooit in die situatie bevind. Want op zoiets kunt ge maar beter voorbereid zijn. Ge kunt uzelf dat best nu al gewoon maken, zodat ge uzelf kunt redden als het ooit zover is.
Dat is waarom ik ook maandagnacht mezelf er weer door heb gesleurd, terwijl ik eigenlijk gewoon mijn lief dat vlak naast mij lag had kunnen wakker maken om efkes op mij in te praten om mij te kalmeren. Dat is waarom ik, bij eender welke tegenslag, of bij eender welke grote kast die versleurd moet worden, nooit iemand bel om mij te helpen en de klus in vijf minuten in plaats van een uur te klaren. Dat is waarom ik als 22-jarige snotneus alleen een huis kocht, ook al zat ik al twee jaar in een relatie waarvan ik vrij tot zeer zeker was dat die nog heel lang ging blijven voortbestaan.
‘Ik sta op mijn vrijheid en zelfstandigheid’, heet dat mooi verpakt. ‘Ik ben als de dood om het ooit allemaal alleen te moeten doen dus ik doe het gewoon nu al, dan weet ik dat ik het kan’, heet dat in zijn iets eerlijkere vorm.
Ik leef voortdurend in een toekomst waarvan het niet eens zeker is dat hij ooit nu zal zijn. Ik leef voortdurend in een angst waarvan ik niet eens weet of hij ooit waarheid zal worden.
Tijdens die aanval van twee jaar geleden was ik nog niet klaar om het in te zien. Er waren natuurlijk vermoedens, want zo’n grote geit ben ik nu ook weer niet, maar ik heb de aanval van deze week nodig gehad om het echt te voelen en de omvang en impact ervan te kunnen zien.
Dat is verschieten, maar dat is even goed een grote opluchting. Ik heb altijd geweten dat al die sluimerende angststoornissen en depressies tot nu toe werden verzorgd met pleisters op de wonde en dat ze ooit zouden leiden tot de grote crash die niet meer zou toelaten dat ik alleen maar met pleisters kwam aandraven. Ik wist dat er een dag ging komen dat ik zo diep zou moeten gaan als ik deze week ben gegaan om eindelijk met de vuist op tafel te kloppen en te kunnen zeggen: en nu is het echt genoeg geweest, nu gaan we dat niet meer oplappen maar echt wegwerken. Stiekem wist ik op het moment dat ik ontslagen werd: this is it, nu gaat het komen. Ik krijg hier nu niet voor niks de tijd en (financiële) ruimte cadeau waar ik altijd van gedroomd heb om alles eens heel grondig op een rijtje te zetten.
Wat nu concreet de oplossing is voor die aanvallen en angsten weet ik nog niet. Misschien zijn er ook geen concrete dingen nodig, en is het genoeg dat ik nu zie dat ik meer vertrouwen moet hebben in de wereld, in het leven, in ‘alles komt altijd goed’. Of, in mijn taal, in het universum. Er zal altijd wel iemand zijn. In het slechtste geval de mensen die met een ambulance mijn leven, dat niet eens echt in gevaar is tijdens zo’n aanval, komen redden. Per slot van rekening droom ik er al een eeuwigheid van om eens in een ambulance of brandweerwagen met loeiende sirènes door het verkeer (mee) te scheuren. In het beste geval heb ik domweg niemand nodig om mij te komen redden omdat ik niets heb, tenzij dan vertrouwen.
Ik heb een tijd gedacht dat ik dat vertrouwen niet had en dat ik dat ergens – laat ons die plaats verwoorden als therapie en/of medicatie – moest gaan halen en het in mij stoppen. Een beetje zoals ge naar den Delijs gaat, daar eten koopt en dat dan in uw mond stopt.
Pas nu zie ik dat ik het altijd in mij heb gehad, zoals mijn hart, mijn longen en mijn nieren in mij zaten vanaf de geboorte zonder dat ik daar iets voor moest doen. Maar zoals ik mijn longen vervuil met sigaretten, zo heb ik mijn vertrouwen laten ondersneeuwen door een shitload aan compleet van de pot gerukte angsten die even verslavend werkten als mijn Marlboro Menthols.
Ik ga dus maar eens afkicken van die angsten. Het perfecte excuus om dat stoppen met roken nog wat uit te stellen, als ge het mij vraagt.

Ergens tussen 1 en 3 vannacht, tussen een paar vlagen van de angstaanval der angstaanvallen meets de complete waanzin, dacht ik: ik begin ergens anders opnieuw, bloggewijs. Ik rol mijn matten op, daar waar ik ondertussen al 8 jaar zit, en ik begin in alle stilte op een hele nieuwe plek helemaal opnieuw.
Ik ben niet verder geraakt dan terug uit mijn bed kruipen, nog wat meer angstaanvallen te kweken, een sigaret of 6 te roken en terug in mijn bed te kruipen.
Vandaag dacht ik het opnieuw, tussen de aanvallen door vanochtend, tijdens de crisisopvang die The Ex me bood, en daarna, ergens tussen de nasleep en de opkomende rust. De rust is er nu, na bijna 24 uur blinde paniek, eindelijk terug en ik heb beslist. Mijn beslissing is samen te vatten in één woord: foert. Echt waar, dikke, vette foert. Ik ga helemaal nergens naartoe. Ik blijf keihard hier, ook al betekent dat dat er andere mensen misschien niet heel lang meer hier gaan blijven.
Afgelopen weekend ben ik namelijk naar een workshop geweest die ontzettend veel heeft losgemaakt. Zo ongeveer alles eigenlijk. Alle angsten, al het verdriet, al de eenzaamheid, alles wat al jaren onverwerkt ergens onder het stof lag te broeden op een explosie, is de laatste twee dagen extreem hard in mijn gezicht ontploft. Ik heb de waanzin gezien die ik nog maar één keer eerder in mijn leven heb gezien, met dat verschil dat het toen alleen om een breuk draaide en nu om mijn hele leven.
Ik heb gejankt, ik heb gebedeld, ik heb gevraagd, ik heb geëist, ik heb vervloekt. Ik heb de grond onder mijn voeten voelen wegschieten – zachtjes wegglijden dekt niet echt de lading -, ik heb gedacht dat ik een overdosis moest nemen, ik heb gedacht dat ik mij moest laten platspuiten, ik heb gedacht dat ik er ging in blijven. Ik heb gedacht dat het met mij gedaan was, ik ben hondsmisselijk geweest, ik heb gebibberd op een manier die onze koninklijke hoogheid het nakijken zou geven, ik heb naar adem gesnakt, ik heb de absolute eenzaamheid en hulpeloosheid ervaren.
Allemaal op 48 uur tijd, want als ge iets doet, moet ge het goed doen, zeg ik altijd.
Het heeft allemaal te maken met spiritualiteit. Ik blijf het een lelijk woord vinden, ik weet niet of ik ooit met alles wat er in die naam gezegd wordt akkoord zal gaan en ik blijf het geitenwollensokkenimago dat errond hangt godsgruwelijk verafschuwen.
Maar het is wat het is: ik kan daar van weglopen zoveel als ik wil, maar het zal mij blijven inhalen want het is het belangrijkste wat er ooit in mijn leven is geweest. Ik kan erover zwijgen zoveel als ik wil wanneer ik voel dat mensen mij niet begrijpen, ik kan er heel hard niet over schrijven als ik weet dat mensen dan zullen afhaken, maar weet ge wat? Dikke, vette, foert. Het is veel en veel te belangrijk voor mij, dit is iets wat ik absoluut niet kan blijven verdringen of verstoppen want ik heb gevoeld wat dat met mij doet en dat maak ik liever nooit meer mee.
Dus ja, het zal hier bij momenten weer over spiritualiteit gaan want ik sta voor een verandering in mijn leven waarvan ik op dit moment de omvang nog niet eens kan inschatten. Het enige wat ik weet is dat het verschrikkelijk angstaanjagend en fantastisch geweldig gaat zijn, het moeilijkste en het makkelijkste wat ik ooit heb moeten doen, en dat dat allemaal even ok is.
En ja, er zullen mensen zijn die denken dat ik ze zie vliegen en die zullen afhaken, zowel hier als in het echte leven. Maar het is dat het zo moet zijn, zie ik nu eindelijk weer. Het is dat zij die niet willen horen of lezen niet klaar zijn voor of geen boodschap hebben aan wat ik meemaak en te zeggen en te schrijven heb. So be it.
Dus, voor de mensen die misschien zullen afhaken: een dikke, welgemeende merci. Het was ontzettend fijn om u hier te hebben en ik ben u nu al dankbaar voor de les die ge mij gaat leren wanneer ge vertrekt.
Voor de mensen die ik te weinig krediet geef omdat ik in al mijn angst denk dat ze zullen afhaken: mijn welgemeende excuses. It’s not you, it’s me. De dag dat mijn angsten wegvallen zal ik in staat zijn om te zien wat ge echt waard bent, en nu al een dikke merci daarvoor.
Voor de mensen waarvan ik zeker ben dat ze gaan blijven rondhangen: een dikke, welgemeende merci om mij in het verleden getoond te hebben dat ge het soort mens bent dat blijft, zowel op de momenten dat het verschrikkelijk is als op de momenten dat het fantastisch is.
I’m in for one hell of a ride peeps. Bear with me if you love me. And don’t if you don’t. Luv y’all either way, thanks!

De dag dat ik overmoedig werd en aan een dagelijks project van een jaar begon.

In maand 2 wist ik dat ik thuis was als ik dit zag.

In maand 3 dacht ik dat dit het laatste was dat ik ooit zou zien. Blijkt dat ge helemaal niet sterft van salsa te dansen zeg.

In maand 4 deed ik een posh roadtrip langs Barcelona, Saint-Tropez en Cannes.

In maand 5 sprak het voor zich dat Cola het eerste was wat in de nieuwe frigo terecht kwam.

In maand 6 dacht Punky: Foert, ik wacht niet op het einde van dat i365-gedoe, ik ben ermee weg.

In maand 7 was ik er met veel plezier mee weg.

In maand 8 zou ik elke verfborstel ter wereld aangeklaagd hebben gewoon omdat ze het lef hebben om te bestaan.

In maand 9 werd mijn gang een spookhuis.

In maand 10 ging ik op stap.

In maand 11 moest ik een hele dag een peuter entertainen.

In maand 12 vierde ik op gepaste wijze dat ik iets 365 dagen lang heb volgehouden. Booyaah!

In de categorie ‘Nina ontdekt 5 jaar na de rest van de mensheid de wereld’ – ik moet er echt een aparte categorie van gaan opstarten me dunkt – heb ik vandaag voor u: het zotte theezakske.
Ik had het al gezien bij de vrouw die naast ons op het terras zat. Toen ik het in de mot kreeg, dacht ik nog: thihii, wat een kalle, die gooit haar thee met verpakking en al in haar water zeg. Dat is zoals uw melk nog in het afgesloten potteke in uw koffie keilen. Hoedomkundezijn.
Blijkt dat dat zo moet tegenwoordig, en dat dat soort verpakking zelfs al prijzen gewonnen heeft. Blijkt dat ik de kalle van dienst was zeg.

Ze zijn me deze keer te snel af geweest, mijn fases.
Ik zat al een tijd in fase 1. Fase 1 schommelde echter harder dan ik gewend ben en na wat vruchteloze pogingen om er uit te raken besloot ik me erbij neer te leggen. Het is dat het zo moet zijn, dacht ik, en bereidde me er op voor om de rit maar uit te zitten. Te wachten op fase 2, dan op het cruciale moment de juiste beslissing nemen en fase 3 keihard in het gezicht uit te lachen terwijl ik er van wegwandelde.
Maar toen ineens was er, zonder fase 2 of enige vorm van waarschuwing, alarmfase 3. Dat moordende, beklemmende gevoel van de rug tegen de muur en in de verste verte geen nooduitgang te bespeuren. Tenzij dan die ene uitgang die op dit punt altijd even logisch als waanzinnig lijkt. Iets met Alanis Morissette en koude badkamers, ‘s nachts.
Die uitgang kan wat mij betreft de pot op, laat daar geen misverstanden over bestaan, maar het feit dat de groen-met-witte lamp erboven weer brandt, wil wel zoveel zeggen als: oppassen kindje. Denk goed na over uw volgende stappen. Denk heel goed na.
En dat is exact wat ik ga doen. In de eerste plaats over waar ik de moed moet vinden om voor de zoveelste keer  te vechten tegen iets wat nooit voorgoed verslagen lijkt.
Wanneer ik hem gevonden heb, bent u ongetwijfeld de eerste die het hoort. Ah ja.

Een dag te laat, en wel dankzij de eerste blessing:

* In slaap vallen. Dat lukte de laatste tijd weer niet meer ‘s nachts en tot mijn grote frustratie zelfs niet overdag op het punt dat er helemaal niks meer lukte wegens compleet van de kaart van vermoeidheid. Gisteren kwam er heel onverwachts een einde aan de lijdensweg. Or so I hope, maar dat zal ik straks wel ontdekken.
* De bewoonde wereld nadat ik wat tijd had doorgebracht aan het einde van de beschaving. Dat blijkt een plaats te zijn waar ze 7 tankstations hebben van de soort waar ge nog bediend wordt maar waar ze geen sigaretten verkopen. Ik heb de fout gemaakt om bij één van hen toch te stoppen en ik werd doorverwezen naar een kruidenierswinkeltje om de hoek. Ik durf wedden dat mensen die na ’84 geboren zijn dat fenomeen zelfs nooit gekend hebben. Ik heb dat zogenaamde kruidenierswinkeltje trouwens nooit gevonden. Waarschijnlijk omdat het al in ’85 de deuren sloot en nu hooguit een museum is.
*  Een paar productieve dagen. Zonder echt concrete dagelijkse doelen – en deftig weer – is er verdomd veel wilskracht nodig om niet de hele dag lui in de zetel te hangen nadat alles gereorganiseerd is, alle boeken gelezen zijn, alle films bekeken en het internet vanbuiten geleerd.
* The Date die naar beneden gelopen komt omdat hij de crèmekar hoort en dan als twee kinderen naar buiten stormen om ze op te wachten.
* Een bik vinden die goed schrijft. Mijn handschrift hangt nogal af van het soort bik waarmee ik schrijf, en als ik er dan onverwachts eentje in handen krijg waarmee ik achteraf nog kan lezen wat ik geschreven heb, vind ik dat echt genieten.
* 3 keer sporten + 1 keer 35 km trainen voor de Dodentocht op een week tijd.
* 5 minuten binnenspringen bij Telenet = voortaan 25 euro per maand minder betalen.
* Iets heel graag willen maar het toch netjes laten liggen en achteraf heel fier zijn daarover.

“We hebben een uitnodiging,” zei The Date.
Ik kon niet anders dan een hand in mijn zij zetten en een wenkbrauw optrekken, want ik weet wat het betekent als hij het op die manier formuleert: slecht nieuws. Een duf trouwfeest van één of andere collega van hem waar ik niks mee heb omdat ik hem of haar niet ken, of erger.
“We hebben een uitnodiging,” ging hij verder, “voorrrrr….een verkleedfeest!!”
“HA!!” riep ik, terwijl ik met mijn wijsvinger in zijn richting priemde, “Dan hebt GIJ een uitnodiging en niet WIJ! Veel plezier op uw verkleedpartijtje!”
Wie mij kent weet namelijk dat het geen zin heeft om mij uit te nodigen voor zoiets, want ik kom toch niet. Ik ben veel te veel het type stiff upper lip met een stick up my ass dat zichzelf zo serieus neemt dat verkleed buiten komen – hell, zelfs binnen blijven – geen optie is. Mijn reputatie zou zo eens barsten kunnen gaan vertonen, stel u voor zeg.
Helaas betrof het hier mensen die mij nog niet kennen en de jammerlijke fout maakten om te denken dat ik het idee om wat geld te gaan uitgeven aan een outfit waarin ik mij schaam wel lollig zou vinden. De enige keer dat ik verkleedtoestanden lollig vond, was toen ik in het midden van een straat keihard een wildvreemde frietzak heb staan uitlachen die niet op de achterbank van een Peugeot 206 raakte omdat zijn, euhm, zak bovenaan te breed was en voor de rest ook niet erg buigzaam.
“Het valt echt nog goed mee,” liet The Date zich niet van de wijs brengen, en hij begon een hele uiteenzetting over een Systeem waardoor iedereen een bepaalde figuur toegekend kreeg. Er waren wat verschuivingen geweest met het Systeem, maar dat maakte dat het voor mij nog allemaal meeviel.
“Ik ga alleen als ik Lara Croft mag zijn, die is tenminste nog cool,” protesteerde ik, en ik wist dat zelfs dat minstens voor de helft een leugen was.
“Nee echt, ge hebt nog veel geluk gehad,” probeerde hij, “gij moogt gaan als….The Nanny!!”
Ik weet niet wat er allemaal door mij heen ging toen ik dat vernam, behalve ‘Russische h***’, ‘kitsch’ en ‘halfslachtige beehive’ dan. Ik weet alleen dat ik mijn wederhelft heel, heel erg doodbliksemde op dat moment.
“Dat van mij is veel erger,” probeerde hij mij gunstig gezind te stemmen, “ik moet gaan als boeddha.”
Kijk. Dat is het exacte moment waarop de wereld een beetje veranderde. Dat is het punt waarop ik een gigantische lachstuip kreeg waar zelfs ik van schrok en die overging in een hoestbui. (Dat laatste is wat er gebeurt als ge te veel rookt, kindertjes, en zeker als er geen Marlboro Menthol meer was in de winkel waardoor ge Kent Menthol moest kopen die afschuwelijk smaakt en van die kippenvel opwekkende gaten in de filter heeft.) Als ik nog maar durf denken aan iets wat te maken heeft met boeddha’s, zen of iets wat de mensen toch zo graag bewezen willen zien voor ze erin willen geloven, vindt The Date al dat het tijd is om mij op de brandstapel te gooien. Dat van alle figuren in wie ge u kunt verkleden uitgerekend boeddha gekozen werd voor hem, is voor mij dus hilarious beyond words. Een verdiende straf van het universum, als het ware.
Zo verdiend dat dat het exacte moment was waarop ik besloot om mijn principes voor één keer overboord te gooien en een avond in de huid van The Nanny te kruipen. Enkel en alleen om hem een hele avond te kunnen uitlachen. HARD.

Het was een beetje een materialistische week met materialistische blessings. Maar ik ga dat binnenkort goedmaken door mijn chakra’s te reinigen en mensen te healen enzo, gene paniek.

*Het beste van twee werelden; een hele week dag en nacht alleen zijn en daar met volle teugen van genieten gevolgd door de schwung die de wederhelft in mijn leven brengt en daar even hard van genieten.
* Een paar uur zon. We zijn rap content tegenwoordig, al hebben we niet veel keuze op dat vlak.
* Een hele toffe babbel op een terraske.
* Zomaar een beetje door ‘t stad slenteren tussen twee regenbuien door.
* Een paar kledingstukken vinden die ge met zo ongeveer de helft van uw garderobe kunt combineren waardoor ge met maar een paar stuks ineens oneindig veel nieuwe outfits en zelfs stijlen hebt. Love it when that happens.
* Een nieuwe cover voor de telefoon. Na lang zoeken heb ik er eindelijk één gevonden die uitblinkt in eenvoud, en elke keer als ik ernaar kijk zorgt het voor instant happiness. Iets met een kinderhand enzo.
* Naar de luchthaven mogen gaan. Ik wil daar wonen, kzweertumaat.
*  Mijn eerste Starbucks ever. Op de luchthaven dan nog wel, voor dubbel plezier. Niet dat het mij zo goed gesmaakt heeft want ik drink eigenlijk helemaal geen koffie. At all. Sterker nog: ik vind het zo ongeveer de meeste degoutante drank die de wereld ooit voortgebracht heeft. Maar ik ben een sucker voor van die oer-Amerikaanse hypes waar heel de wereld zonder nadenken belachelijk veel te veel geld – zelfs de grootste fan moet toegeven: wat ze daar durven vragen voor een paar slokken vocht is echt overdreven – aan uitgeeft. Ik zie op tv en op foto’s al die mensen met zo’n beker rondlopen en ik vind dat dan zo cool dat ik dat ook eens wil doen. Which I did. Totally. Ik liep daar gigantisch cool te wezen, zo op de luchthaven, nonchalant met een Starbucks in mijn hand – ok, en de handtas over de andere arm gedrapeerd en de telefoon losjes in de hand om het compleet te maken – wachtend op mijn lief dat van een vliegtuig gestapt kwam. Amazing. Maar ik blijf de prijzen belachelijk en de smaak degoutant vinden, dus het is helaas niet voor herhaling vatbaar.
Al heb ik mijn bekerke stiekem wel bewaard en staat het op mijn geïmproviseerde bureau cool te wezen. En overweeg ik om het als accessoire bij mijn nieuwe outfits in te voeren. I know, right?