Steriliseerbokalen die ik tussen mijn rommel vond bijvoorbeeld, vlak nadat ik er in een winkel had vastgenomen en weer weggezet wegens niet helemaal naar mijn goesting. De bedoeling was om er eigen foto’s in te zetten, maar aangezien het spelen met fotokes nog niet voor direct is, was ik vrij euforisch met het alternatief: een paar kaarten die ik vond en die er ook best mogen zijn. De plaats waar ze moeten komen is nog niet af, maar foert, ze staan er al om de verfmoed er nog wat in te houden.

Of een kist van Stella Artois (Anheuser-Busch InBev En Binnenkort-Nog 5 Namen voor de jonge generatie) uit ’64 die ik zag staan in de winkel waar ik mijn rommel ging afdroppen. Ik verzon ter plekke dat ik heel dringend iets nodig had om al mijn tijdschriften in kwijt te kunnen. Vlak erna bedacht ik dat het spijtig was dat ik niet zo te vinden ben voor de breitrend, want dat bollen wol ook niet zouden misstaan in zo’n kist. I blame that one on de hoge dosissen white spirit- en javeldampen die ik dagelijks inadem tegenwoordig. En die uw sigaretten achteraf verdomd slecht doen smaken trouwens.
Binnenkort zal het beter gaan, beloofd.

Onlangs hadden we ‘s avonds geen van beiden zin om nog zelf te koken. Voor de gebruikelijke friet, afhaalchinees, pizza of kebap waren we die avond ook niet te vinden – ik geef toe: wegens allemaal op korte tijd al de revue gepasseerd, shame on mijn werkloze luiheid – dus trokken we naar Leuven om ons te laten bedienen.
Ik ben zelf allesbehalve een keukenprinses en ik kan niet zeggen dat het eten ronduit slecht was, maar ge moet toch al uw best doen om mij de uitspraak “Weet ge, dat wat wij thuis maken, zelfs de gewone patatten-groenten-vleeskost, smaakt mij eigenlijk beter dan wat ik hier juist gegeten heb” te ontlokken.
Het is niet dat ik niet gewaarschuwd was hoor. Een vriend had het een tijd geleden in de bewuste eettent ook niet erg lekker gevonden, had The Date me nog gezegd. Nadat we al plaatsgenomen en besteld hadden, that is.
De traagheid van sommige mensen, het is om uw talloor van tegen de muur te kwakken soms.

* Het schoonste zwart.
* Ontdekken dat verven niet altijd even erg is en dat ik beter ben met details dan altijd gedacht.
* De opluchting van dingen afronden die ge al lang geleden had moeten doen maar die ge maar bleef uitstellen.
* Inspiratie voor een plezant side projectje.
* Niet moeten blokken zoals zovelen onder ons deze maand. Er is geen grotere vrijheid dan uw gedachten in de richting kunnen laten gaan die ge zelf wilt, en er is niks wat dat meer teniet doet dan onder een bepaalde soort van dwang massa’s informatie in uw hoofd proppen.
* Schadevergoedingen.
* Niet naar uw werk moeten vertrekken als ge flauwvalt elke keer als ge u probeert recht te zetten of te houden. De nachten waarop ik pas tussen 6 en 8 ‘s ochtends in slaap val en bijhorende gevolgen deden weer hun intrede deze week, jawel.
* Vier wijven, shitloads of beauty stuff en een Pizza Helchteren. Ha!
* Nieuwe opties voor de nabije toekomst.
* The Ex die voor het eerst sinds we nog samenwonend waren in de buurt woont, waardoor we mekaar nu kunnen bellen en een uur later al met de hond aan het wandelen zijn.
* Nooit meer moeten zeggen: “Crap, ik kan weer niet delen in de feestvreugde want ik heb de late”. Bliss.

Geobsedeerd als ik de laatste jaren ben door het principe ‘niks meer in mijn kasten dat ik niet gebruik’ mocht het eigenlijk nog niet, want in mijn badkamerkasten is er nog veel werk op dat vlak. Ze puilen uit met producten waar ik niet laaiend enthousiast over ben maar die ik ook niet zomaar kan weggooien wegens op zich helemaal niks mis mee.
Sinds mijn terugkeer naar de country ben ik dan ook aan het smeren, scrubben en lakken dat het een lieve lust is. Het moet maar eens gedaan zijn met 7 flessen douchegel, 5 soorten spray van dit en 3 soorten mousse van dat. Elk leeg potje of flesje wordt hier de laatste maanden met veel plezier de vuilbak in gekeild, want pas dan mag er een vervanger gekozen worden uit mijn behoorlijk uitgebreide wishlist.
Strikt genomen heb ik dus zwaar de regels overtreden door een voorraad Clinique en M.A.C. in te slaan toen ik een uitnodiging van Blondine kreeg om mee te gaan naar de Company Store van Estée Lauder.
Maar zeg nu zelf: hoeveel keer krijgt ge de kans om aan fors verminderde prijs iets te kopen wat ge al een hele tijd wou maar waarvan ge niet zeker bent of het een plezier of weer een opgave wordt om tot aan de bodem van de fles te graken?
Dat dacht ik ook ja.

* Het einde van dik 3 uur testen en solliciteren voor een job die mij wel interessant leek toen ik nog in De Boîte werkte, maar mij nu niet bijster veel meer interesseert.
* ‘t Stad voor het eerst sinds de verhuis nog eens bij daglicht zien. Tot nu toe ging ik elke keer terug voor één of ander feestje en was het al te laat en te donker om er zomaar wat rond te slenteren.
* De Kiehl’s.
* Wat meer duidelijkheid over mijn opties en non-opties de komende maanden.
* Beslissen over behang 3 van 3.
* 1 avond, 5 wijven, massa’s eten.
* ‘s Ochtends bij een helder blauwe lucht het slaapkamervenster opengooien, de lakens van het bed halen en het dekbed buiten hangen. ‘s Avonds verse lakens rond het frisse dekbed, een gesloten venster en een warme chauffage.
* De wederhelft die vlak voor hij in slaap valt zucht en zegt: “Ik ben een gelukkig mens”.

* Eindelijk de juiste mensen vinden voor mijn artikel en daar, ook al lijkt het ongepast voor de situatie waarin ze zich bevinden, een heel leutige avond mee beleven. Na thuiskomt direct met de informatie aan de slag gaan en het gevoel krijgen dat ik voor het eerst sinds lang weer mezelf ben.
* Op één dag het huis proper krijgen, een gigàntische berg strijk weggewerkt krijgen, het artikel afmaken en mij voorbereiden op een sollicitatie. Productiviteit ftw!
* Juist op die ene dag dat ik ergens moest zijn mijn wekker afzetten en mij daardoor ruimschoots overslapen, maar toch nog op tijd komen.
* Om 15:00 al lichtjes beschonken zijn.
* Impulsief beslissen om naar Maastricht te rijden om daar het interieur van mijn gang te gaan halen dat ik in een filiaal van die keten in Utrecht had gezien de week ervoor.
* Even impulsief beslissen om terwijl ook in Hasselt te stoppen omdat daar de winkels niet al om 17:00 dichtgaan en zo de Schleiper ontdekken.
Hyperventileren, lieve menschen, als ge ook maar een klein beetje into ‘knutselen’ bent, zoals The Date het omschrijft. Rumour has it dat die ook een winkel in Antwerpen hebben, en ik heb dat een jaar lang gewoon niet geweten. But what else is new, right?