“Eerst doen wat ge moet doen, en daarna kunt ge doen wat ge wilt doen.” Ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen tegen mijn jongere zelf.
Kan ook niet anders, nu diezelfde woorden meermaals per dag door mijn hoofd galmen.
Na het gesprek van vorige week met Maylen had ik beslist om dat wat ik al jaren weet om te zetten in de praktijk. Ik kan nog jaren kasten opruimen en stofzuigen, maar het werk zal nooit gedaan zijn. Ooit moet een mens eens de boel de boel laten en doen wat hij wilt doen. Het is voor mij echter één van de moeilijkste dingen die er zijn.
Op die twee maanden dat ik thuis ben, kan ik mij bijvoorbeeld twee keer herinneren dat ik ‘s middags aan tafel en, de schande, één keer zelfs in de zetel ben gaan zitten om iets te eten. Zomaar! Overdag! Gaan zitten! Dat is iets wat compleet ongehoord is, believe you me. Dat wordt niet gedaan zoiets, en wie honger heeft, moet maar rechtstaand eten of, nog beter, eten terwijl hij verder doet met wat hij bezig was.
Tijdschriften dienen om meegebracht te worden uit de winkel en ze ongelezen bij op de stapel te gooien, want tijd verspillen met lezen terwijl er nog zoveel werk is, en zeker overdag, dat wordt niet gedaan. Zijt ge zot.
Deze week is één grote oefening om tegen mijn gevoel in dingen te doen waar ik van geniet en het werk te laten voor wat het is, maar het wordt allemaal ondergesneeuwd door een dikke laag schuldgevoel waar ik zelf van schrik.
Iets doen wat op geen enkele manier voldoet aan mijn definitie van nuttig: schuldgevoel. Het eten nog niet op zijn minst al wat voorbereid hebben tegen de tijd dat The Date thuiskomt van zijn werk: schuld-ge-voel. Niet eens de moeite hebben gedaan om überhaupt iets eetbaars in huis te halen: het woord moet nog uitgevonden worden, maar het moet een samentrekking zijn van, jawel, schuldgevoel, schaamte, marginaal lui en foei. Dikke, dikke foei. Gewoon omdat ik tijdelijk eerst doe wat ik wil doen, en daarna pas wat ik moet doen.
De stem van uw moeder, die legt ge blijkbaar niet zomaar het zwijgen op.

Mensen. Ik heb geknutseld vandaag. Jawel, u leest dat goed; geknutseld. Ik.
Ik had het namelijk in mijn hoofd gehaald om schoendozen in te pakken met de resten van het psychedelische behang dat aan één muur prijkt. Het leek me wel lollig om dat hier en daar in details te laten terugkomen. Het paste ook perfect bij mij filosofie van niet mijn huis te vullen met kant-en-klaar spul dat dagelijks door duizenden mensen uit de Ikea mee naar huis gezeuld wordt.
Ordinaire voorwerpen gebruiken alsof het decoratie is en recycleren, dàt was de new black. Het zorgt voor unieke stukken die geen cent kosten. Als we het niet hebben over de schoenen die ervoor zorgden dat de doos überhaupt in mijn bezit kwam, that is.
Vandaag voelde ik mij dapper genoeg om er aan te beginnen. Het leek me allemaal iets voor mensen die meer logica en ruimtelijk inzicht hebben dan mij, al dat papier – dat trouwens meer weg heeft van vinyl -  juist plooien en er aan de hoeken de juiste stukken uitknippen.
Maar het is me zowaar van de eerste keer gelukt. Zonder brokken te maken of zonder woedeaanval waarbij er een schaar door de living vloog, op de voet gevolgd door een mislukte doos.
Toegegeven, als mijn veel handigere moeder mij bezig had gezien, had ze waarschijnlijk staan rologen, de doos uit mijn handen gepakt en het op een vijfde van de tijd gedaan, maar toch. Ik heb geknutseld en het is gelukt.
Wie dus op een dag opstaat met het verlangen naar een behangen schoendoos: ge weet me te vinden he. Ik fiks dat allegauw wel voor u, da’s zeker da.

Iedereen heeft, als het goed is, minstens een paar mensen bij wie alles kan en mag.
Mekaar elke dag lastig vallen met de problemen die op dat moment van levensbelang lijken.
Een paar keer na elkaar de ander het initiatief laten nemen om in contact te blijven.
Misschien eens een verjaardag vergeten.
Ongezouten meningen geven over de nieuwe liefde van de ander.
Elkaar de huid vol schelden, dramatisch ‘Have a nice life’ roepen en het contact verbreken.
Vandaag stond er geheel onverwacht, een half jaar na de laatste ‘Have a nice life’, zo’n mens weer aan mijn deur.
Ik heb ze, zonder nood aan terugkijken of dingen uitpraten, met veel plezier open gedaan om de draad zonder boe of ba weer op te pikken waar we hem toen lieten liggen.
We zullen onze deuren nog wel eens voor elkaars neus dichtgooien, maar we weten allebei: daar waar ze op een dag voor anderen misschien definitief dicht blijft, zullen we ze voor elkaar altijd weer blijven openzetten, no matter what.
Iedereen heeft nu eenmaal, als het goed is, minstens een paar mensen bij wie alles kan en mag.

* The morning after 26 km opstaan zonder het verwachte gevoel overreden te zijn door een vrachtwagen. Ik ben nog lang niet zo kreupel als ik dacht, y’all!
* Lente en zomer in de winkels. Het is een klein mirakel wat dat doet met een mens, een beetje kleur.
* Vaag grieperig naar de keuken sleffen in de veronderstelling daar alleen maar fake muntthee aan te treffen, maar bij het openen van de kast nog Echte Thee uit ‘t Stad aantreffen.
*Eureka-momenten.
* Tickets voor Alex.
* Iemand die ik graag heb na anderhalf jaar nog eens zien.
* Een hele dag helemaal niks nuttigs doen.
* Een hele avond met een paar vrouwen doorbomen over de universele verschillen tussen Mars en Venus.
* De Antwerp posse nog eens zien op een housewarming in Brussel.
* De kast natuurlijk, en de mogelijkheid om eindelijk aan de echte inrichting te beginnen die daarmee gepaard gaat. Er komt een dag waarop ik chirurgisch moet verwijderd worden van dat deel van het huis.
* 20 km, 3,5 uur, 2 hagelbuien. Ow yes.

You guys! Ik heb eindelijk een kast om mijn tv en wat klein prul op te zetten!
Ik had mezelf voorgenomen om geen klein prul te kopen voordat de definitieve meubels er zouden zijn en ik heb mij daar keihard aan gehouden.
Het is dus nog behelpen met de weinige dingen die ik her en der vond  – ah ja, ik gooi meer weg dan ik in huis haal tegenwoordig – maar ik ben nu al over the moon.
En dan is de muur erboven nog niet eens af, want daar komen nog planken en twee open elementen, whoa!!

Hoera once again voor oude bokalen waar ge eender wat in kunt gooien!

Zie mij keihard doen alsof ik veel van fotografie weet met boeken die The Ex hier achterliet. Ik beken: ik volgde zijn orders om ze weg te gooien niet op, want ik kijk daar zelf ook graag in én ik vond de kleuren te cool om ze niet bij te houden voor mijn wit interieur.
Ik ben soms zo vooruitziend, ik.

1. In welke omstandigheden gaf je je eerste kus? (Waar? Wanneer? Met wie? Goede/slechte ervaring?)
In nuchtere omstandigheden, merci. In een winkel die ondertussen failliet is. Maar dat verhaal heb ik al eens gedaan.

2. Naar wie kijk je het meeste op in je leven?
Naar mensen die alles wat ze doen, doen met passie. Naar mensen die in iets geloven en daar volledig voor gaan, ongeacht whatever.

3. Wat wilde je als kind worden?
Dierenarts vermoed ik, afgaande op mijn antwoord van toen, dat altijd ‘dierenvriend’ luidde.

4. Welk gerecht is jouw specialiteit? (Als het niet te veel gevraagd is, mag je ook het recept vermelden.)
Iets waarvoor ik een ander kan betalen om het voor mij te maken. Op niks van wat ik zelf fabriceer, durf ik het label ‘specialiteit’ plakken. ‘Speciaal’ dan weer wel, misschien, maar dat heeft terecht een minder positieve bijklank in deze context.

5. Wie belde jou het laatst op?
Mijn voormalige schoonmoeder.Strikt genomen had ik haar eerst gebeld en heeft zij mij teruggebeld, want ik wou haar gaan bedanken voor het ‘centje’ dat ik gekregen had voor mijn ‘nieuw’ huis.

6. Wat is je favoriete Europese stad en waarom?
Ik ga effe doen alsof Belgische steden niet meetellen en gaan voor Amsterdam, omdat ik mij daar vanaf het eerste bezoek heel erg thuis voelde en dat bij elk bezoek nog versterkt wordt. Omdat daar iets in de lucht hangt wat ik op nog geen enkele andere plaats heb gevoeld.

7. Wie is je favoriete one night stand? (Indien nodig krijg je carte blanche van je partner.)
Goh. De laatste weken ben ik misschien een beetje in de ban van die smakelijke meneer uit Terra Nova. Al ben ik er nog niet uit of hij die eer nu te danken heeft aan zijn looks of aan het feit dat hij zo stoer met wapens loopt te zwaaien waar we in een dinosaurusloze wereld geen zak aan hebben.

8. Welke persoon kwam in je leven in 2011 en wat heeft hij/zij voor je betekend?
Er kwam een hele bende in mijn leven; de vrienden van The Date die toevallig ook min of meer zijn buren waren in ‘t Stad. Ik zou ze zelf nooit gekozen hebben als vrienden omdat ze helemaal anders zijn dan mij, maar daarin ligt ook hun sterkte voor mij. Ze hebben mij een manier van leven leren kennen waarvan ik daarvoor alleen maar kon dromen. Ik ben hen daar heel dankbaar voor want het heeft mijn wereld echt opengetrokken, en alleen al daarom hebben ze eigenlijk best wel een speciaal plekske bij mij.
Voor wie het niet droog kan houden: in de bovenste schuif van mijn zilveren kast staat altijd een doos Kleenex, doet gerust alsof ge thuis zijt en bedien uzelve.

9. Waar doe jij je boodschappen?
Dat hangt ervan af waar ik ben en wat ik nodig heb. Dat kan gaan van den Aldi (ik vind hun brood lekkerder dan dat van bij de bakker, go figure!) tot den Delijs. En van H&M tot Ici Paris XL natuurlijk, en alles daar tussenin. Of valt dat laatste niet onder boodschappen? Please say yes, dan kan dat voortaan met het geld van de gezamenlijke bankrekening betaald worden. Grin.

10. Wat draag je momenteel?
Een jogging, T-shirt en hoodie, zoals het een werkloze betaamt tiens.

11. Wie is je lievelingsblogger? (Indien nodig, mag je een top 5 maken.)
Daar ging ik al iets over zeggen één dezer, dus ik ga daar nu over zwijgen.

Omdat Sneeuwkoningin wel een schop onder de kont kan gebruiken, mag zij antwoorden op onderstaande vragen:

1. Wanneer kon je voor het laatst door de grond zakken van schaamte en hoe heb je jezelf in godsnaam in die onbehaaglijke situatie gebracht?

2. Als er morgen een verbod kwam op gamen, wat zou je dan in de plaats gaan doen?

3. Wat is het grappigste wat je ooit meegemaakt hebt?

4. Hoe ziet een dag uit je ideale leven er uit?

5. Wat heb je ooit gedaan dat je nooit meer opnieuw zou doen?

6. Zonder welke dingen ga je nooit de deur uit?

7. Wat is je favoriete herinnering?

8. Een lekkere, foute man of een minder opvallende man die goed voor je zorgt?

9. Doe je suiker in je koffie of thee, en zo ja, hoeveel?

10. Als je moest kiezen tussen mails en foto’s, welke van de twee zou je bewaren?

11. Welke levenswijsheid zou je iedereen willen meegeven?

Ik was niet zo’n vrolijke vogel gisteren. Ik had een beetje een breekpunt bereikt na al het ploeteren achter de schermen zonder weinig zichtbaar resultaat, een nieuw kleurtje hier en daar op een muur niet meegerekend. Zelfs Madcon kon geen soelaas meer brengen; de moed om nog één streep verf op een kast te zetten of nog een vuilzak te vullen was weg. Helemaal op.
Net toen ik het helemaal had gehad, kwam Maylen aanwaaien en hij kreeg dezelfde plaat afgespeeld die hij, zij het tegenwoordig in lichtjes andere vorm, ondertussen al twaalf jaar moet aanhoren.
Ik zaagde en klaagde een eind weg over hoe ik over een maand stilaan terug aan het werk moet en ik nog niet heb kunnen doen wat ik echt wou doen. Over de teleurstelling van het bericht dat ik, een dag voor ik aan een twee jaar durende avondopleiding zou beginnen, sinds mijn inschrijving blijkbaar op een wachtlijst had gestaan en ik domweg pech had gehad. Er was geen plaats vrijgekomen, dus mijn nieuwe leven werd door een mail van amper drie zinnen een klein jaar vooruitgeschoven. Just like that.
Het makkelijke aan Maylen is dat hij zelf niet eens echt iets hoeft te zeggen om mij te helpen. Wat ik te zeggen heb, vertaal ik automatisch naar zijn taal wanneer ik met hem praat. De dingen worden iets spiritueler geformuleerd dan wanneer ik met anderen praat, net zoals ik sommige spirituele gedachtegangen omzet naar een ‘aardsere’ taal wanneer ik met zogenaamde non-believers praat. In de grond zeg ik hetzelfde, het wordt gewoon wat anders ingekleed. Ik schakel automatisch van de ene taal over op de andere naarmate ik van omgeving verander zoals mensen die tweetalig zijn opgevoed switchen tussen Nederlands en Frans.
In mijn mix van ongeëvenaard zelfmedelijden – ik besef nog altijd maar al te goed in welke luxepositie ik mij bevind hoor, maar ik ben gewoon echt steengoed in klagen dus ik moet dat talent continu onderhouden om het niet kwijt te spelen – en tolken, beleefde ik een waar eureka-moment. In één klap werden me een paar dingen duidelijk en ik besliste ter plekke één en ander helemaal om te gooien.
Na mijn dag pauze van vandaag welteverstaan. De wekker ging vanochtend een uur later af dan anders, ik bleef langer rondhangen in de badkamer en buiten wat aan mijn laptop kleven heb ik vandaag nog maar bitter weinig gedaan wat onder de categorie ‘nuttig’ zou kunnen vallen.
Dat leek me wel gepast gedrag om eindelijk eens te vertonen, zo op de dag dat ik twee maanden werkloos ben. Ha!

source: Forever 21

Februari is traditioneel een moeilijke periode. Het is naar mijn gevoel altijd mentaal op handen en voeten door die laatste winterweken kruipen richting maand waarin de lente begint.
Tegelijkertijd is het ook de maand waarin het bewijs dat er beter weer op komst is in de winkels arriveert. Vanmiddag moest ik heel erg in de buurt van de winkels zijn en ik kon het niet laten om al eens te gaan kijken naar de eerste  ingrediënten voor een stevige portie zomerse color blocking.
Let vooral op het werkwoord ‘kijken’, menschen, want ik heb mezelf overtroffen en ben nergens aangekomen. Het is te zeggen. Misschien heb ik wel een paar dingen aangeraakt. En ook wel gepast, stiekem. Maar! Ik ben, als ge de potten primer en vernis niet meerekent, wat ge niet doet want dat is van een hele andere orde, met lege handen thuisgekomen.
En dat vind ik achteraf bekeken een klein beetje dom, misschien, op een bepaalde manier. Er waren wel wat interessante dingen te vinden aan nog interessantere prijzen in de goedkopere ketens waar ik het liefst schreeuwerige trends koop. Ik geef namelijk niet graag te veel geld uit aan kleren waarvan ge nu al weet dat ge u er, als ge er over een jaar of 7 foto’s van terugziet, zo hard voor gaat schamen dat ge 3 jaar onder een steen kruipt en eens ge er terug onder uitkomt nog eens een paar jaar alleen maar zwart en grijs draagt van de schok.
Er bestaat dus een waterkans dat ik binnen afzienbare tijd toch weer in de winkels sta voor een paar hypergoedkope lapjes instant happiness. In het felblauw. En het roze. En het oranje.
Alleen moet ge dat laatste tangerine noemen dit jaar. En best ook op het moment dat ge u begint te schamen voor die felle klederdracht. Kwestie van u in stijl en met dure woorden te schamen, nietwaar.